Hete Kerst

Als afsluiting van het jaar zijn we met het hele team van Midsumma uit eten geweest en zijn we naar de bingo geweest. En toen was het tijd voor 11 hele vrije dagen op een rij! De eerste 5 dagen heb ik doorgedacht met Christine & Andrew en hun familie aan de kust in Mornington Peninsula. Een prachtig gebied om te relaxen en kaas/wijn te proeven. Kerst was super gezellig met mijn surrogaat familie en ik heb ook nog de kans gehad om twee oude vrienden van mijn opa & oma te ontmoeten. Dat was wel heel erg speciaal vond ik!

Na 5 dagen aan de kust had ik een dag om bij te komen in mijn eigen huis en daarna ben ik voor 5 dagen naar ConFest geweest samen met drie anderen die ik via CouchSurfing heb leren kennen. ConFest is een hippie festival, waar je vooral veel kunt leren. Je kunt elke dag kiezen uit heel veel verschillende workshops, maar je kunt zelf ook een workshop geven. Helaas was het elke dag boven de veertig graden en dus eigenlijk veel te heet om iets te doen, maar ik heb toch nog een aantal workshops gedaan zoals Happy Yoga en Stone Tool Making. Het festival had dit jaar ongeveer 3.500 bezoekers en iedereen stond gekampeerd langs de rivier, waar we heerlijk elke dag in gezwommen hebben. Op Oudjaarsavond heb ik samen met een aantal anderen de Fashion Parade georganiseerd, dit is iets dat elk jaar gebeurd op Oudjaarsavond en heel toevallig kwam ik iemand tegen die het organiseerde. Ik kreeg de rol van Stage Manager en dat vond ik heel erg leuk om te doen. Uiteindelijk hadden we ongeveer 40 kandidaten. De foto's volgen later!

Na een welverdiende vakantie was het tijd om weer aan de slag te gaan! Nog twee weken waren er over om alles in orde te krijgen voor de start van het festival, dat inmiddels begonnen is op 16 januari. Mijn taken als Vrijwilliger coördinator heb ik netjes vervuld en alle shifts waren gevuld met vrijwilligers. Op het openings evenement Carnival & T Dance stonden zo'n 80 vrijwilligers ingepland, waarvan er maar 5 uiteindelijk niet konden komen. Dat is een geweldige opkomst als je het vergelijkt met vorig jaar, toen waren er 50 vrijwilligers ingepland, waarvan iets meer dan de helft kwam opdagen.  

Carnival & T Dance zijn geweldig verlopen. In totaal waren er over de gehele dag zo'n 100.000 bezoekers. Twee podia waren de hele dag omringd met mensen en ook de 140 stalletjes kregen genoeg aandacht van de bezoekers.  Mijn team van vrijwilligers was echt geweldig, niets was te veel gevraagd! Ze waren allemaal ook erg zorgzaam voor mij, ik zag er namelijk uit alsof ik in dagen niet had geslapen, wat ook wel deels waar was. Achteraf gezien viel het nog wel mee, alleen de zon en de hitte maken de dagen heel erg zwaar. Ik heb in totaal drie dagen op het festival terrein gewerkt van 6 uur 's morgens tot 's avonds laat. Op zaterdagavond, de avond voor het openings evenement zaten ik, Cara (Associate Producer) en Saskia (ook NHTV stagiaire) om 2 uur 's nachts nog op kantoor een hele stapel met programma's en enquetes te printen. Uiteindelijk heb ik dus de laatste nacht voor het festival 2 uur geslapen, aangezien ik er om 5 uur alweer fris en fruitig naast m'n bed stond. Dan is zo'n dag toch best zwaar, maar we hebben het allemaal goed overleefd.

Als je naar een festival toe gaat, besef je echt niet wat er allemaal bij komt kijken. De dagen voor het festival heb ik de meest gekke dingen gedaan. Vloeren gelegd, tafels gesjouwd, bordjes opgehangen, pizza's gehaald, houten planken gekocht, nieuwe inktcartridges gehaald, hekken neergezet, de omgeving afgezet met rood/wit lint. Het is moeilijk uit te leggen, maar de ervaring was echt geweldig en ik had dit voor geen goud willen missen!

Aan het einde van de avond begon ik me niet zo lekker te voelen en dat bleek te komen doordat ik te weinig water had gedronken. Elke keer als ik een flesje water had gepakt die dag, had ik één slok kunnen nemen en dan hoorde ik op de radio alweer iemand: Kimberley Kimberley ... Please bring.... Dat was dus niet zo slim en begon ik me heel erg ziek te voelen. Gelukkig zat onze tent naast die van de EHBO en kreeg ik een heerlijk goedje door m'n water, waardoor ik me al snel weer beter voelde.

Na deze grote dag, hoop je dat het afgelopen is, maar helaas de afgelopen avonden ben ik aanwezig geweest bij verschillende Visual Arts Launches, om ervoor te zorgen dat er alcohol/water en sapjes op de bar staan en dan de vrijwilligers achter de bar weten wat ze moeten doen. Nog één avond en dan wordt het iets rustiger.  

3 reacties | reageer

En toen vloog de tijd voorbij...

Times flies when you're having fun. Ik heb het de afgelopen maand zo druk gehad, dat ik niet eens meer kan herinneren wat ik allemaal heb gedaan. Ik werk fulltime op mijn stage en sinds drie weken werk ik elke dinsdag voor Arts Film Australia. Zij verkopen educatieve DVD's aan universiteiten over de hele wereld. Ik zoek e-mailadressen van bibliothecarissen in Europa, die wellicht interesse hebben in de DVD's. Ook heb ik twee keer op een Drum 'n Bass feest gewerkt achter de kassa.

Vorige week woensdag avond vond de persavond plaats voor Midsumma. Voor de gelegenheid hadden we een hele chique tent gehuurd in het centrum van Melbourne, The Emerald Peacock. Ongeveer 150 journalisten en sponsoren kwamen opdagen om als eerste een kijkje te nemen in de festival gids voor 2011. Gelukkig waren de festival gidsen net op tijd, ze waren even kwijt? Verkeerde vrachtwagen? Ik mocht de gastenlijst bijhouden en als er een belangrijk iemand binnen kwam, mocht ik die voorstellen aan onze General Manager of Associate Producer. Ik heb geen idee wie ik allemaal voorgesteld heb, maar ze waren belangrijk!

Afgelopen woensdag avond was het eindelijk tijd voor het vrijwilligersfeest waar ik maanden aan heb gewerkt. Het feest vond plaats in Red Bennies, een hele gezellige art deco bar. Alles verliep vlekkeloos, de presentatie die ik had voorbereid verliep erg goed, mede dankzij Simon, mijn collega die de presentatie deed. Na de presentatie draaide er een DJ en er zou een circus act plaats vinden, maar die ging helaas niet door, omdat er niet genoeg mensen waren. Uiteindelijk waren er zo'n 50 mensen, maar niet genoeg voor een show. De vrijwilligers hebben ook allemaal hun beschikbaarheid ingevuld en aan mij nu de eer om het mega rooster in te vullen. Op de openingsdag  hebben we zo'n 100 vrijwilligers nodig, haha, dat wordt nog wat. En ik heb de leiding... terwijl de meeste vrijwilligers twee keer zo oud zijn als ik.

Afgelopen weekend heb ik een nieuwe backpack gekocht, de kerst uitverkoop is begonnen, 50% korting! Yes! Het is een 32 liter backpack, niet te klein, maar ook niet te groot. Inmiddels heb ik m'n oude backpack van 60 liter alweer doorverkocht. Nu moet ik alleen nog m'n kleine backpack van 20 liter verkopen.

Zaterdag was het ontzettend lekker weer en daarom besloot ik om lekker naar de zee te fietsen en een beetje te zwemmen en te zonnen. Flink ingesmeerd, maar toch verbrand! Je kunt nu een eitje bakken op m'n rug. De zon is hier zo sterk, er heerst hier ook een hele andere mentaliteit als het gaat om zonnen. Een op de drie Australiërs heeft namelijk huidkanker door de zon. Moet dus maar hoge factor zonnebrand kopen, zodat het niet nog eens gebeurd.

Gisteren heb ik een Sinterklaas feestje georganiseerd voor aan aantal vrienden. Iedereen moest iets Nederlands meenemen, de een kwam aan met drop, de andere met tulpen,  en iemand anders met zurekool! Zelf heb ik pepernoten, paprika chips, nibits, chocolade munten, speculaas, amandelkoek gekocht en ook m'n opa zijn recept voor kroketten weer eens uitgeprobeert! Het blijft moeilijk, uiteindelijk zijn het bitterballen geworden omdat die net iets makkelijker te rollen zijn dan kroketten. Het was een geslaagd feestje!

7 reacties | reageer

Tasmania

Eindelijk, na maanden hard werken had ik eindelijk tijd om een paar dagen op vakantie te gaan. Vorige week dinsdagavond vloog ik samen met Jenny naar Hobart in Tasmania. Een maanden geleden besloten we om samen te gaan reizen in Tasmania. Voor nog geen 50 euro per persoon hebben we vliegtickets geboekt bij Tiger Airways. Volgens mijn collega's moet je bij Tiger Airways zelf het vliegtuig besturen en uiteindelijk met een parachute landen, gelukkig bleek dat allemaal niet waar te zijn. Tiger Airways is ongeveer vergelijkbaar met Ryan Air.

Dinsdagavond aangekomen in Hobart was het tijd om op zoek te gaan naar een hostel, aangezien niemand van Couchsurfing beschikbaar was om ons te hosten. Al snel een hostel gevonden, maar de receptie was al gesloten. Gelukkig werden we binnen gelaten door een van de gasten en waren er nog bedden vrij. 'S Morgens netjes betaald bij de receptie, die maar niet kon geloven dat we zo eerlijk waren geweest om ons te melden. Blijkbaar slapen er wel vaker zomaar mensen in het hostel zonder te betalen.

Na het ontbijt hebben we even rondgewandeld in Hobart, maar er was vrij weinig te zien. De haven is prachtig, maar dat is dan gelijk ook het enige. Van te voren hadden Jenny en ik al besloten om te gaan CouchSurfen en om te gaan liften. Tasmania heeft namelijk geen openbaar vervoer! Het is waarschijnlijk net zo groot als Nederland, maar dan zonder treinen en bussen! Kun je dat voorstellen? Geen wonder dat alle jeugd naar het vaste land vertrekt. Ik heb van te voren twee hosts geregeld in St Mary's en Deloraine. Na de korte tour in Hobart zijn we opzoek gegaan naar de eerste lift, wat nogal moeilijk blijk te zijn omdat we midden in de stad waren.

Gelukkig kregen we een lift de stad uit en we werden afgezet op de "snelweg" bij het vliegveld. Binnen twee minuten hadden we een nieuwe lift en zo hebben we op de eerste dag 240 KM gelift, helemaal naar St Mary's. Daar verbleven we tot vrijdag ochtend bij Janet en Rod in een prachtig huisje midden in de bossen. Een van de dames van wie we een lift kregen nodigde ons uit om bij haar langs te komen op donderdag, ze bood zelfs aan om ons op te halen vanuit ons verblijf! We hebben dus heerlijk de hele middag bij haar in de tuin gelegen (ze woont aan het strand) en een heerlijk wandeling gemaakt. 'S Avonds hebben we met onze host en nog een aantal ‘locals' gegeten in de plaatselijke Pub.Oh en tussendoor hebben we nog een lift gehad van een enorm grote boomstam vachtwagen met een op zich vrij knappe man-man.

Op vrijdagochtend een half uur gewacht op een lift vanuit St Mary's, maar gelukkig stopte Kees en bracht ons helemaal naar Deloraine, zo'n 2 uur rijden. Kees is van Nederlandse komaf, maar sprak geen woord Nederlands, haha. Hij had wel enorm veel te vertellen over al zijn reizen en over zijn vrouw die hij die ochtend ging ophalen van de boot in Devonport. Ongeveer rond lunchtijd kwamen we aan in Deloraine en hebben daar geluncht en een aantal galerieën bezocht. Deloraine staat bekend om het grote aantal kunstenaars dat zich daar heeft gevestigd.

Onze hoste woonde ongeveer 5 KM vanaf Deloraine en ook voor dit kleine stukje konden we een lift vinden. Eenmaal aangekomen bij het huis dat gemaakt was van lege flessen was er niemand thuis. Ongeveer een half uur later kwam onze host aan, ze wist blijkbaar niet dat we kwamen omdat haar man niets had gezegd, maar we waren alsnog welkom. Het huis was helemaal zelf gebouwd en het had binnen geen deuren, en alleen maar lage muren, zo kon je door het hele huis kijken. Wat op zich grappig is, behalve als je op de wc zit. Na een rustig avondje in het prachtige huisje zijn we 's morgens  afgezet in Launceston door onze host. Na een korte wandeling langs een rivier, ontbeten in het centrum en daarna opzoek naar een lift naar Hobart. Vier liften en 200 KM verder, nog net op tijd aangekomen voor de Salamance Market in Hobart. Een markt met alleen maar handgemaakte producten. En twee oliebollen en poffertjeskramen. Dus lekker een oliebol gegeten!!

'S Middags de bus genomen naar onze laatste host in Sandy Bay, een suburb van Hobart. Hier werden we gehost door George en Ian uit Amerika. Beiden aan het studeren in Hobart voor een semester. Beide nog vrij jong, maar erg gezellig! Jenny komt uit Italië en heeft overheerlijke paste gekookt. 'S Morgens pannenkoeken gebakken, een jamsessie in de tuin met een gitaar, mondharmonica, trombone en didgeridoo. 'S Middags een korte (maar eigenlijk te lange) wandeling gemaakt richting de top van Mt Nelson voor een prachtig uitzicht over Hobart en de zee.

Daarna nog even snel naar optreden van een van de vrienden van onze hosts. Dat was vrij verassend aangezien wij een Pub met een bandje verwachte en we uiteindelijk in een prachtig huis belanden, met alleen maar 35+ers/hippies. Heerlijk gegeten en de muziek was ook super. Om neger uur werden we afgezet bij het Vliegveld en moesten we helaas weer terug naar Melbourne. Tasmania was geweldig, vooral om het er stikt van de hippies. Wat komt kan, gebeurt morgen!

Om kwart voor 1 kwam ik eindelijk thuis aan en om 7:30 ging alweer de wekker om fris en fruitig op kantoor te verschijnen. Na een korte ochtend op kantoor heb ik voor een opdrachtgever van Simon (mijn collega) gewerkt bij de Crown (casino/hotel complex). Sinds vorige week werd er een party tent gebouwd van ongeveer vier meter hoog en 20 meter (ik weet het ook niet precies, maar heel lang). Voor de opdrachtgever moesten wij de trussen versieren met honderden rozen. Omdat de trussen op zo'n vier meter hoogte hangen moesten we alles met een boom lift en scissor lift doen. De boom lift werd bestuurd door een mannetje, maar de scissor lift moest ik zelf besturen, geniaal apparaat! Of een certificaat heb? Euhh nee, is een rijbewijs ook goed?

Dinsdagavond rond 10 uur was het donker, het regende pijpenstelen en daarom besloten we dan ook maar om te stoppen en iemand anders het woensdagochtend te laten afmaken. Woendagavond waren we uitgenodigd op de opening/persavond met enorm lekkere hapjes en gratis drankjes (Mochito's). Veel Australische celebs, maar weer geen één die ik herkende. En niet te vergeten een goodiebag! Ik heb er ongeveer een uur over gedaan om het allemaal uit te pakken, maar ik ben nu 2 lipglossen, 2 lipsticks, moisturiser, een cupcake (een verse), een bierhouder, een wijnfrishouder, opplaktattoo's en nog 30 dingen rijker! De foto's zeggen genoeg!

4 reacties | reageer

Fietsenmaker in spe

Aangezien het vinden van een bijbaantje tot nu toe nog tot weinig heeft geleid, heb ik besloten om in het weekend vrijwilligerswerk te gaan doen. Afgelopen zondag heb ik voor het eerst een dagje meegedraaid in The Bikeshed, de plek waar ik 2,5 maand geleden zelf mijn fiets heb gemaakt. Het idee achter The Bikeshed is dat mensen zelf een fiets opknappen met behulp van vrijwilligers en uiteindelijk wegrijden op een super fiets die niet al te veel heeft gekost. Naar mijn idee een super goed initiatief!

The Bikeshed is elke vrijdag, zaterdag en zondag open en elke dag zijn er ongeveer vijf vrijwilligers die mensen helpen bij het opknappen van een fiets. Omdat er te weinig vrijwilligers zijn op dit moment, heb ik besloten om te gaan helpen, ook al weet ik weinig van fietsen af. Of moet ik zeggen, ook al wist ik weinig van fietsen af. Sinds afgelopen zondag kan ik een binnenband en band verwisselen, versnellingen monteren, afstellen en repareren, remmen monteren, afstellen en repareren, een ketting breken en weer aan elkaar koppelen, een zadel verwisselen en afstellen en een stuur verwisselen en afstellen. WAUW! De mannen (Yep, ik ben de enige vrouwelijke vrijwilliger) zijn super trots op me en dat hebben we gevierd met een aantal biertjes achteraf!

7 reacties | reageer

Spectaculaire week

Via mijn stage heb ik van 13 tot 19 september voor de State School Spectacalair gewerkt aan de voorstelling Shine On. Deze jaarlijkse voorstelling is een initiatief van de overheid om zoveel mogelijk basisschool leerlingen en middelbare scholieren te laten zien wat de mogelijkheden van uitvoerende kunsten zijn. Dit jaar was er een koor van 1000 kinderen, een orkest van 100 kinderen, een dansgroep van 1050 kinderen, 50 solo spelers en daarnaast werd alle haar en make up ook gedaan door MBO studenten. Mijn rol tijdens deze week was Personnel Coordinator en voor deze geweldige week kreeg ik ook nog eens betaald, geen vet pot, maar alle beetjes helpen! Als Personnel Coordinator was ik verantwoordelijk voor alle medewerkers backstage, in en uitschrijven, lunchbonnen, contact met de catering, parkeerplekken, iedereen voorzien van een portofoon  en een tour door het gebouw .

Maar het allerleukste van deze week was leiding geven aan twee groepen MBO studenten, de ene groep was deze week aangesteld als Techniek en de andere groep als Massed Danced Movement. De eerste groep heeft geholpen met de opbouw en heeft de hele week in mijn Torch Sweat Shop gewerkt (Zaklamp Zweet Fabriek)! De regisseur had namelijk bedacht dat het leuk zou zijn als het koor allemaal een zaklamp zou hebben en ook een groep van 400 dansers allemaal vier zaklampen zouden hebben. Om een kaart van Victoria met lichten te maken! Dus mochten ik en mijn Torch Sweat Shop 2400 zaklampen in elkaar zetten!  Wat een fun! Ik heb nog nooit zo veel batterijen bij elkaar gezien! Hadden in totaal 7500 batterijen! Uiteindelijk zijn de 1400 gekleurde zaklampen uit de voorstelling geschrapt omdat de dansers niet genoeg tijd hadden om om te kleden. De 1400 zaklampen hebben we tijdens de 2^e show aan het publiek uitgedeeld. Dat zag er ook wel erg gaaf uit!

Het Massed Dance Movement team was aangesteld om ervoor te zorgen dat alle 1000 dansers op tijd bij de juiste deur  (1 van de 5 deuren naar het toneel) stonden. Wat een chaos! Allemaal mini-mensen die in rijen achter elkaar aan liepen! Ik heb wat filmpjes gemaakt die ik nog aan elkaar ga plakken, om een beetje een idee te geven van hoe dat er uit ziet!

Ik heb uiteindelijk 100 uur gewerkt in één week tijd. Op sommige momenten konden we allemaal eigenlijk niet meer, maar de energie die je krijgt als het optreden uiteindelijk plaats vindt, dat is niet te bevatten. De generale repetitie ging enorm slecht, omdat de eerste opgang van de dansers een uur duurde in plaats van 5 minuten. We hebben uiteindelijk maar een deel gedaan en hebben toen de finale gerepeteerd. De shows verliepen vlekkeloos, wat me op zich wel verbaasde. Aan het einde van de week moest ik wel even een klein traantje laten dat het alweer voorbij is. Alleen al die week, maakt al die uren in het call-centre 100% waard. Na een week lang van 's morgens 7 tot 's avonds  11 door een portofoon te hebben gecommuniceerd ging ik ook radio-termen aan de telefoon gebruiken. In plaats van "okay" zeg ik nu "copy that", in plaats van "yes" zeg ik nu "affirmative" en in plaats van "no" zeg ik nu "negative".    Ik kan niet wachten tot Midsumma Festival gaat beginnen, ik heb er zo veel zin in!

Deze week was de eerste week dat we vrijwilligers hebben op kantoor. Ik heb ze netjes allemaal ingeroosterd en tot nu toe is er pas één niet op komen dagen! Toen ik hem probeerde te bellen kreeg ik een Chinees restaurant aan de lijn. ;) Het gaat allemaal soepel op kantoor, de vrijwilligers helpen met het bewerken van foto's voor in de festival gids en voor op de website. Tot nu toe hebben 70 CPE's (Community Produced Events) zich aangemeld om deel te nemen aan Midsumma Festival.

Ik heb ook eindelijk een reactie gehad op mijn advertentie voor Nederlandse lessen. Ik ga Philippa Balk elke twee weken twee uur les geven in Nederlands. Ze gaat namelijk in 2012 een jaar in Nederland studeren en haar opa en oma komen ook uit Nederland. Omdat ze ook een student is betaald ze me maar 35 euro per les, maar dat is toch weer mooi mee genomen. Ook heb ik een sollicitatie gehad bij een nieuw evenementen bedrijf dat Drum 'n Bass feesten organiseert in Melbourne en ik ga misschien voor hun werken als door-bitch. Helaas is het maar één keer per maand, maar zoals ik al zei, toch weer mooi mee genomen. Helaas heb ik nooit meer iets gehoord van het Mexicaanse restaurant en ook op andere sollicitaties heb ik geen reactie gehad. Maar met de financiële steun van het thuisfront en alle kleine beetjes die ik zelf bij elkaar sprokkel kom ik er wel!

1 reactie | reageer

Krab

Afgelopen dinsdagavond ben ik naar de tweewekelijkse CS meeting geweest en op woensdagavond heb ik een filmpje gekeken met m'n huisgenootje. Kick Ass, voor de mensen die deze film nog niet gezien hebben, zeker doen, hij is echt super! Op vrijdag begon ik me niet lekker te voelen en  op zaterdag was dus ook lekker ziek. Gelukkig hoefde ik nergens heen en heb ik de hele dag op de bank gelegen. Oh en ik heb af en toe ook nog wat voorbereidingen gedaan voor zondag. Want op zondag kwam Annie (Mama's middelbare school vriendin) bij mij eten.

Op zondag ochtend eindelijk mijn fiets gaan maken bij CERES Bike Shed. Stuur omhoog, zadel omhoog, remmen beter afgesteld, versnellingen gemaakt (het ratelt nog steeds, maar so be it!) en de binnenband van m'n achterwiel vervangen en dat allemaal terwijl ik er uit zag alsof ik er verstand van had. Zondag avond dus gekookt voor Annie, drie gangen, vooraf Courgette soep, als hoofdgerecht Barramundi uit de oven met citroen en als nagerecht Chocolade mousse met kersen. Hmmm!

Gister ben ik samen met wat mensen die ik tijdens de picknick heb ontmoet uit eten geweest bij een echte Japanner (zeg maar net zo echt als de Japanner in Nederland, maar dan aangepast aan de Australische keuken).  Iedereen bestelde een ander gerecht en we hebben lekker alles samen gedeeld. Ik dacht, laat ik eens gek doen en gewoon krab bestellen, echte krab that is! Check de foto's voor details, want dit was een schaal en al opeten krab. Er zaten gelukkig geen ogen meer op! Maar het was heerlijk! Als toetje hebben we huisgemaakte chocolade mousse met groene tee ijs gedeeld.

Na het eten waren we van plan om naar Avatar in IMAX te gaan. Volgens Jenny zou die om 8:30 beginnen, maar eenmaal aangekomen waren de deuren al op slot. Iedereen was al plannen aan het maken om een andere keer te gaan, toen ik zag dat er een aantal mensen door de deur naar buiten kwamen, ik rende naar de deur en hield hem open voor iedereen. Op de roltrap naar beneden spraken we af om net te doen alsof we niet door hadden dat het al gesloten was en we vroegen dus heel serieus of we vijf kaartjes konden krijgen voor Avatar. De film was al 10 minuten bezig omdat deze om 8:15 was begonnen in plaats van 8:30. We hebben dus de eerste tien minuten gemist, wat het opzich redelijk moeilijke maakte om de film gelijk te snappen, maar na een half uur zat iedereen er helemaal in. Nou ben ik geen fan van computer geanimeerde films of fantasy films, maar deze film moet je echt gezien hebben in 3D. WAUW!

4 reacties | reageer

Picknicken in de regen

Ik ga proberen om het kort te houden! Vorige week ben ik met een collega van Midsumma mee geweest naar een radio uitzending van JOY 94.9. Zoals jullie waarschijnlijk al raden, het Gay & Lesbian radio station van Melbourne. Ik mocht mee voor een speciale uitzending vanaf Princess Hill Secondary College. Mijn collega, James, deed het eerste deel van de uitzending tussen 12:00 en 14:00. Het was echt super leuk om dat eens mee te maken! Hij had een allemaal BA'ers (Bekende Australiërs) op bezoek waaronder Ruby Rose, de bekendste Lesbo in Australië.

Op vrijdagavond ben ik via CouchSurfing naar een huisfeest geweest. Er waren meer dan 100 mensen, in de tuin was een groot kampvuur en op de eerste verdieping speelden de hele avond bandjes.

Op zaterdag ben ik samen met James en een vriend van hem, James naar de Same Sex Marriage Rally geweest. In heel Australië kwamen mensen bijeen om te protesteren tegen het verbod op het homo huwelijk dat in 2004 is ingevoerd. Voor die tijd was het ook niet mogelijk om te trouwen met iemand van hetzelfde geslacht, maar de regering vond het nodig om een extra verbod in te voeren. Gek, als je bedenkt dat het homohuwelijk al sinds 2001 mogelijk is in Nederland. Er werden een aantal toespraken gehouden en op sommige momenten kon ik het niet droog houden. Ik snap niet waarom mensen die van elkaar houden niet gewoon met elkaar mogen trouwen en samen kinderen mogen opvoeden.

Zondag was het helaas wat minder mooi weer en heeft het de hele dag geregend. Maar niets hield on tegen om met een groep CouchSurfers te gaan picknicken in de bergen. Voor de gelegenheid had ik super lekkere Chocolate en Cheesecake slices gemaakt. Na de overheerlijke picknick met een prachtig uitzicht zijn we naar Lentil as anything geweest. Hier kun je vegatarische curries eten en je bepaalt zelf hoeveel je betaalt. Daarna zijn we nog met een klein groepje iets gaan drinken in een Afrikaanse bar met een live-band. Mooie afsluiting van een geweldig weekend.

Afgelopen week gewerkt en verder eigenlijk weinig gedaan, behalve naast de verwarming zitten en wat Skypen met friends en family. Vrijdagavond samen met Craig (van CouchSurfing) naar het theater geweest om de voorstelling "This kind of Ruckus" te zien. Ik had twee gratis kaartjes gekregen via James. De voorstelling was echt super goed, het thema was huiselijk geweld, een soort van "Short Message Service". Er zaten heel veel gelijkenissen in. Zelfde muziek, decor en ongeveer het zelfde thema.

Op zaterdag ben ik naar "The boy from Oz" geweest, de typisch Australische musical over Peter Allen van het nummer "Rio", je weet wel. Ohohoh when my baby, when my baby smiles at me... Via een andere collega van Midsumma ben ik backstage terecht gekomen en heb ik meegeluisterd met de techniek en meegekeken vanaf het zijtoneel. Erg leuke voorstelling, maar iets te veel drama en Amerikaanse glamour.

Na de voorstelling ben ik met de trein naar Christine & Andrew gereisd, zij wonen 100 KM van Melbourne vandaan in een prachtige villa midden in de natuur. Je kent ze vast nog wel van de vorige keer dat ik in Australië was. Oprit, Jacuzzi, Guest-room, gastendoekjes. Erg fijne plek om te overnachten. Ze hebben nu ook twee lammetjes in hun weiland, die ze binnenkort gaan opeten, zielig hé! Nee hoor, deze lammetjes staan heerlijk 12 maanden lang in een groot weiland te grazen voordat ze worden geslacht. Ze krijgen elke dag te eten en ze zijn antibiotica vrij. Wat wil een lammetje nog meer? Op zondagochtend heerlijk buiten ontbeten in de zon met een vers (net gelegd door de kippen) gekookt eitje. En dat in de winter! Daarna met Chris en Brodie wezen shoppen bij DFO (Direct Factory Outlet) en ook lekker geluncht. Ik heb me gelukkig in kunnen houden en heb ik alleen maar een paar schoenen en een nieuwe zonnebril (Ja, de zon schijnt hier ook al is het winter)! Nu is het weer tijd op aan het werk te gaan!

Oja, onder het kopje foto's staan sinds vorige week drie nieuwe albums van de radiouitzending, homo huwelijk demonstratie en de picknick!

2 reacties | reageer

Eerste werkweek

Na de chaos van afgelopen maandag, ging ik op dinsdag weer vol vertrouwen richting kantoor. Maar helaas het internet deed het nog steeds niet. Dus heb ik een paar uur gewerkt met mijn eigen USBmodem, maar de MB's vliegen er doorheen dus ben ik op tijd maar weer naar huis gegaan. Rond vier uur ben ik op zoek gegaan naar een baantje. Ik heb mijn C.V. afgegeven bij  drie restaurants/cafés en drie kledingwinkels. Bij één van de restaurants werd al gelijk gevraagd of ik deze week een proefshift wilde werken.

Op woensdag weer naar het werk gegaan en gelukkig deed internet het eindelijk. Ik kon eindelijk echt beginnen!  Het kantoor van Adam Lowe Group is inmiddels helemaal ingericht en het begint er steeds gezelliger uit te zien. De bureaus stonden eerst allemaal achter elkaar, waardoor je tegen elkaars rug aan zat te kijken. Nadat ik iedereen er van overtuig had dat het beter was om de tafels tegen elkaar aan te zetten, zodat je iemand aan kan kijken, hebben we de boel omgegooid en was er ook ruimte voor een extra bureau, die ik me maar meteen heb toegeëigend! Rond drie uur 's middags komt nu de zon op mijn bureau, heerlijk! De medewerkers van ALG (Adam Lowe Group) werken allemaal gekke tijden, waardoor het soms kan voorkomen dat je met z'n 8en zit, maar soms ook maar met z'n 2en. Ik heb inmiddels een sleutel en kan dus naar het kantoor wanneer het mij uitkomt.

De rest van de week heb ik niet veel bijzonders meegemaakt. Ik heb een kort gesprek gehad met Adam Lowe en we gaan komende week bespreken wat mijn leerdoelen worden en hoe mijn stage opdracht er uit komt te zien. Vandaag om 10:00 heb ik een proefdienst gedraaid bij een restaurant, ik kon om 11:00 alweer gaan omdat het niet zo druk was. Ze zei: "I've seen enough and it's not busy, we have more people on trial, so I'll let you know in about a week". Ik weet niet of dat nou goed of slecht is?

Na m'n proefdienst ben ik naar IKEA gefietst om wat dingen terug te brengen en om iets voor op m'n kamer te kopen. M'n kamer was namelijk helemaal leeg! Dus heb ik een plantje, drie kaarsjes en een ding gekocht om foto's op te hangen. Helaas heb ik geen foto's meegenomen, dus hierbij een verzoek aan iedereen om foto's op te sturen! Mijn adres is: 7/25 Avoca St., South Yarra, VIC 3141, Australia. Ik hoopte eigenlijk dat ik onderweg naar de IKEA geen heuvel op zou hoeven, dat was helaas wel zo. Zo'n hoge en steile heuvel dat ik af moest stappen omdat ik halverwege niet meer vooruit kwam! (Ik was niet de enige, de meeste fietsers stapten af, behalve de DIE-HARDS op mountainbikes!) Ook woon ik halverwege een heuvel, tot  nu toe is het me één keer gelukt om tot aan mijn deur te fietsen, alle andere keren moest ik afstappen. Het is echt verschrikkelijk! Het is hier op dit moment 12 graden, maar elke keer als ik van me fiets afstap lijkt het wel 30 graden!

Ook is rechts afslaan nog steeds een probleem.  (Linksaf niet omdat je links rijd en dus gewoon zonder problemen kan afslaan). Je moet je ongeveer voorstellen dat je op een weg rijd met trams, auto's en veel te grote terreinwagens. Iedereen rijd ongeveer 50KM per uur. Als je rechtsaf wil slaan, zou je dus zeggen dat je midden op de weg stil moet staan om te wachten tot er geen tegenliggend verkeerd meer is. Maar midden op de weg stil staan is levens gevaarlijk. Dus daarom ga je aan de kant van de weg staan om over te steken, en daar sta je dus 10 minuten te wachten omdat er continu auto's langs razen. Soms stap ik maar gewoon af en steek ik verderop over bij de stoplichten.

Vandaag ben ik ook twee keer bijna aangereden. Autobestuurders in Melbourne weten namelijk niet wat fietsers zijn en ze weten al helemaal niet wat een dode hoek is. Auto's die langs de weg geparkeerd staan rijden zomaar de weg op, zonder dat ze doorhebben dat er een fietsers aankomt. Of ze rijden ineens een parkeerplek in, zonder te kijken of er iets naast ze rijd. Ook slaan de gewoon linksaf zonder te kijken. Gelukkig heb ik een helm op! Die verplicht is. Ik ben hem al 2 keer vergeten op te doen. Eén keer ben ik hem thuis vergeten en vandaag lag hij in mijn fietsmandje, totdat ik halverwege ineens besefte dat er ik de wind door m'n haren voelde gaan. Ach ja, tis allemaal even wennen!

Ik werd net ook om legitimatie gevraagd bij de ALDI omdat ik een fles rode wijn wilde kopen. Ik snapte eerst niet wat ze vroeg. "Do you have photo-ID?". Uhh? Waarvoor? Blijkbaar zie ik er niet uit als 22?

10 reacties | reageer

Volgende pagina »